اشتباه

خیلی از ما یادمون میره که همه حق اشتباه کردن دارن و اشتباه کردن اصلا عجیب نیست. اولین باری که خیلی برای بچه های مدرسه ام ناراحت شدم وقتی بود ک معلم های کلاس تجربه نداشتن.... اما سال پنجم کارم فهمیدم ناراحتی اولم اصلا مهم نبوده چون بالاخره باید یاد بگیرند و یاد میگیرند و با تجربه میشن. اما ناراحت کننده تر ازون معلمان و معاونان بازنشسته بی حوصله و قدیمی ای هستند که وقتی دانش آموز اشتباه میکنه اون رو دعوا میکنن و همونجا خاکش میکنن... آره پریروز تو مدرسه ما چند بچه ( عمرای من ، جیگرگوشه های من ) شدیدا دعوا شدن به جرم اینکه برای معلمشون تولد گرفته بودند.

حتما میپرسین تو کجا بودی؟ من سر چرخوندم دیدم بچه ها شدیدا دارن دعوا میشن و اون لحظه نتونستم کاری کنم. گاهی نمیدونی به کارای خودت برسی یا یا افکار قدیمی معاون رو جمع کنی...

وقتی نگاهمون به بچه نگاه بزرگتریه و نه اینکه عزیزم تو هم از شعور برخورداری فقط من یاد داشته هام و تجربه ام بیشتر از توست و میخواهم تو را همراهی کنم تا تو هم یاد بگیری... وقتی نگاهمون چوب خطیه و نگاه مستبدانه داریم بچه هامون نسل به نسل جسارتشون برای گفتن *به تو چه * * دلم میخواد * و ... و احترام نگذاشتن به بزرگترها بیشتر میشه و البته که حق با کودکان است. زیرا من به قدر شعوری که داشتم او را کوبیدم و همراهی نکردم.

شادی های کاذب...