شادی های کاذب

چندی است به نوستالژی هایمان می پردازیم و مرور میکنیم و در گذشته کند و کاو می کنیم و می خواهیم ثابت کنیم قبلا با چیزهای کوچک شاد بودیم و توقعی هم نداشتیم .

راستش را بخواهید مانده ام نسل جدید چه چیزی را نوستالژی می کند و به آن می نازد ؟ جشن افتادن اولین دندان شیری اش یا جشن اولین باری که خودش تنهایی دستشویی رفت را؟ کدامش؟

نمی دانم چه شد که به این جشن ها روی آوردیم و حتی نمی دانم چرا اینقدر با این جشن ها ذوق ها می کنیم اما یک چیز را خوب می دانم ؛ ورود کودکانی با این سبک از شادی ها به اجتماعی بزرگتر به نام مدرسه . آری کودکی شاد تربیت کردیم و حالا او را به مدرسه میفرستیم . بلد از مدتی تشویق ها از سوی ما جواب نمی دهد و مجبوریم علت یابی کنیم که چه شد جگرگوشه ما دیگر شاد نیست . یقه مدرسه و معاون و مدیر و معلم بخت برگشته را میگیریم و می خواهیم که با جگرگوشه ما درست رفتار کنند زیرا او شاد نیست .اینکه دیگر کسی نیست برایش جشن بگیرد و بفهمد که او الان در مدرسه تنها به دستشویی رفت و حتی کسی نیست برایش جشن بگیرد که او به تنهایی درب بطری شیر را باز کرد. کودک و جگر گوشه ما افسرده شده است.

به راستی علت این شادی های کاذب چیست؟ آیا این جشن های بی سر و ته ما را به سوی افسردگی بلندمدت هدایت نمی کند؟ حواسمان به جشن ها و دور همی هایمان باشد و بدانیم که کودکان نسل جدید هم باید مهارت زیستن داشته باشند و همیشه حامی و پشتیبان ندارند و گاهی باید به صورت فردی ، خودشان از پس کارهای خودشان بربیایند. دلیلی ندارو برای هر رفتار او ذوق کنیم و جشن بگیریم اما دلیل دارد که به او محبت کنیم و او مورد حمایت و لطف ما باشد. کاری کنیم تا دیگران در نبود ما باعث سرکوب فرزندمان نشوند.

شادی های کاذب...