بزرگی

در همه ی کشورها آموزش و پرورش حرف اول را می زند و اگر بخواهند آموزش بنیادین ، تغییر نگرش و فرهنگی اتفاق بیفتد از آموزش و پرورش شروع می کنند . معلمان الگوی آن جامعه هستند.

من نیز معلم هستم ، نه هیچ کجا استخدام هستم و نه هیچ کجا از طرح ها و ایده و افکار من خبر دار می شود . گاهی ممکن است مورد ناسپاسی قرار بگیرم و بارها و بارها با جمله هایی از قبیل " مگه مجبوری؟" " کی قدرتو میدونه؟" " خودت طرح دادی خودت هم اجراش کن" و غیره مواجه شوم و گاهی با وجود اجرای طرحی نو باعث تغییر و تحولاتی بزرگ شده حتی کسی نگوید متشکرم.

هراز گاهی که با خودم فکر می کنم حتی خودم هم از خودم می پرسم؟ چرا با اینکه نتیجه ای برایم ندارد و حتی گاهی تشکر هم نمی شود و با سختی و تلاش طرح ها را اجرا می کنم بازهم روز به روز بیشتر به طرح های جدید فکر می کنم و دست از تلاش نمی کشم در حالی که می توانم خود را درگیر نکنم و عادی به کارمند بودن خود ادامه بدهم و روزمره باشد. پاسخی که به خودم می دهم این است گاهی تشکر نکردن دیگران باعث بزرگی انسان برای ادامه راه می شود.

آن قدر بزرگ منش می شویم که چشممان به تشکر نیست و فقط جهت ادای رسالت انسانی پیش می رویم. برای روح خودت و برای زنده ماندن خودت روز به روز تلاش هایت را بیشتر می کنی و می دانی که خدا می بیند و بعد از رفتن و نبودنت نتیجه تغییرات حس می شود.

بسیار معلمانی هستند که نیروی آزاد هستند و ایده ها و طرح هایی سرشار از فکر و تدبیر را در حد مدرسه شان اجرا می کنند و کسی نیز خبردار نمی شود و اگر هم به چشم بیاید اتفاق خاصی نمی افتد . آن ها عزیزانی هستند که هیچ تشویقی ، پاداش و تقدیر نامه ای نمی گیرند و مانند معلمان استخدام رسمی معلم نمونه نمی شوند . معلمان عزیزم شما رسالت خود را انجام دهید و برای روح بزرگتان کار کنید. شما بزرگ منشان روی زمین و معلمان آسمانی این مملکت هستید. در پناه خداوند متعال باشید.

شادی های کاذب...