رتبه و امتیاز

سیستم ارزشیابی در دبستان از نظام نمره ای به توصیفی تغییر کرد و گفته شد از مقایسه بپرهیزیم ، کودکان دبستانی را با توجه به عملکرد و توانایی هایشان توصیف کنیم و نظام نمره ای عادلانه نیست و... از همه چیز گفتیم ؛ از استرس و اضطراب ، امتحان و نمره ، بیست گرایی و توجه به یادگیری و... به تغییر نگرش و همراهی کردن معلمان برای اجرای این روش هم پرداختیم و و دلایلی برای آن آوردیم و در نهایت اکنون دانش آموزان به جای نمره ، توصیف می شوند. خوب کرده ایم و کاری بود که باید انجام می شد و بی شک ما نیز قدم بدی برنداشته ایم.

در مدارس، ما نظام ارزشیابی توصیفی را اجرا کردیم اما حاضر به حذف و اضافه برخی امور نشدیم و تنها بر اجرای ارزشیابی توصیفی تمرکز کردیم. به جای آن به معلمان و مدارس رتبه و امتیاز دادیم ، گویا فقط می خواستیم خودمان را معاف کنیم و فقط ظرفمان را عوض کردیم . قبل از آن دانش آموزان را با نمراتشان رتبه بندی و امتیاز بندی می کردیم و زورمان به معلمان نمی رسید اکنون برعکس شده معلمان و مدارس را رتبه بندی می کنیم. آن روزها دانش آموزان خیلی خاموش از استعداد و احساس و خلاقیتشان و یادگیری جا میماندند. در همان نقطه با مقایسه و نمره دادن آن ها را خاموش می کردیم و معلوم نبود استعداد کور شده شان کجا سر باز کند و اصلا حتی شاید تا ابد هم سر باز نمی کرد. اما اکنون روشمان را عوض کردیم معلمان و مدارس را مقایسه ، رتبه بندی و امتیاز بندی می کنیم. به راستی آن ها دیگر مانند کودکان نیستند که در دنیای کوچکشان بپذیرند و هیچ اقدامی نکنند آن ها راه هایی چون مستند سازی ، اقدامات سطحی و نه بنیادی و اصولی و... را انتخاب می کنند تا با یک تیر دو نشان بزنند هم از گردن خود ساقط کنند و هم به امتیاز و رتبه ختم شود. با چنین تناقض بزرگی چگونه چنین معلمی می تواند به کودکان کلاس خود آموزش دهد ما شما را مقایسه نمی کنیم و شما هر کدام توانایی ها و استعدادهایی دارید؟ زمانی که معلم ، خود در حال تلاش برای سیاه نمایی و در چارچوب کارکردن صرفاجهت کسب رتبه است چگونه می تواند انگیزه خود را صرف به کارگیری خلاقیت و مطالعه نماید و کودکانی با خلاقیت تحویل دهد؟

به نظرم ما فقط ظرفمان را عوض کردیم و فقط فهمیدیم باید کیک درست کنیم اما نفهمیدیم چگونه کیکی و برای چه؟

نوشته یک معلم دبستان #الهه_محسنی

شادی های کاذب...